„Człowiek nigdy nie wie, gdzie zaczyna się jego podróż i dokąd prowadzi. Czasem jest tylko pasażerem, czasem – konduktorem własnego losu.”

Can Xue w Tajemniczym pociągu zabiera czytelnika w podróż, która nie podlega znanym nam prawom przestrzeni, czasu i logiki. Ta powieść nie jest opowieścią w klasycznym sensie – to raczej sen na jawie, pełen nieuchwytnych znaczeń, ukrytych ścieżek i postaci, które migoczą w mroku jak zjawy z innego wymiaru.

To proza na granicy percepcji – nieustannie wymyka się łatwym interpretacjom, a czytelnik, niczym pasażer w wagonie jadącym przez mgłę, dostrzega jedynie fragmenty rzeczywistości. W jednej chwili mamy poczucie pewności, w następnej wszystko rozmywa się w gąszczu surrealistycznych wizji. Can Xue nie daje odpowiedzi – zmusza do zadawania pytań.

Styl autorki przypomina eksperyment literacki, w którym język nie służy już wyłącznie do opisu, lecz do budowania atmosfery – gęstej, dusznej, przypominającej powieści Franza Kafki czy Bruno Schulza. Świat Tajemniczego pociągu nie jest jednym, linearnym torem – to splątane szyny prowadzące do miejsc, które być może istnieją tylko w umyśle bohatera.

W tej książce nie ma przypadkowych zdarzeń – wszystko jest symbolem, metaforą, szeptem podprogowej prawdy. Czytelnik może znaleźć w niej historię ucieczki, podróży ku oświeceniu, albo wręcz przeciwnie – powolnego zapadania się w otchłań własnej podświadomości.

Can Xue nie oferuje łatwych wniosków. Każdy, kto zdecyduje się wsiąść do tego pociągu, musi być gotów na to, że stacje, do których dotrze, będą inne, niż początkowo zakładał. Jednak ci, którzy pozwolą się porwać tej niezwykłej narracji, doświadczą czegoś więcej niż tylko literatury – podróży w głąb własnej wyobraźni.

Czy warto wsiąść na pokład Tajemniczego pociągu?
Jeśli nie boisz się utraty gruntu pod nogami i lubisz, gdy książka bardziej pyta niż odpowiada – zdecydowanie tak.

Wydawnictwo: Państwowy Instytut Wydawniczy