W literackim pejzażu, gdzie często słowa gubią się w hałasie przewidywalnych historii, Miłość w Ejlacie Kariny Obary rozkwita niczym samotny kwiat na pustyni — piękny, niepokojący, pachnący prawdą. To nie jest romans. To nie jest podręcznik zakochania. To medytacja nad tym, czym jest miłość, gdy zdejmuje się z niej wszystkie maski — kulturowe, społeczne, rodzinne, osobiste.
Ejlatu nie da się opisać bez światła — a Obarze udało się nie tylko oddać fizyczne światło tego izraelskiego kurortu, ale i to światło wewnętrzne, ledwie widoczne, pulsujące gdzieś pod skórą bohaterów. Autorka nie ucieka od trudnych tematów — rozpięta między Europą a Bliskim Wschodem opowieść zmaga się z tożsamością, uprzedzeniami, językiem ciała i duszy, próbując znaleźć odpowiedź na pytanie, czy uczucie może naprawdę istnieć poza narracją, w której zostaliśmy wychowani.
Główna bohaterka — kobieta dojrzewająca do prawdy o sobie — nie jest ani ikoną emancypacji, ani udręczoną romantyczką. Jest człowiekiem. W pełni i z całym bólem tej pełni. Jej spotkanie z Nim — Izraelczykiem, mężczyzną zanurzonym w innej historii, w innym rytmie, w innym lęku — to nie tylko spotkanie dwóch serc, ale także dwóch cieni. Ich relacja, choć krucha jak szkło zanurzone w gorącym piasku, nie roztrzaskuje się. Ona paruje, zamienia się w parę słów, które zostają z czytelnikiem długo po zamknięciu książki.
Karina Obara pisze tak, jakby każde zdanie było aktem wyznania. Język jej prozy jest zarazem miękki i drapieżny. W Ejlacie wszystko jest inne: zapachy, spojrzenia, dźwięki — ale najwięcej zmienia się w bohaterce. Czytelnik towarzyszy jej nie w zwykłej historii miłosnej, ale w procesie odkrywania, że to, co nazywamy miłością, bywa często echem innych tęsknot: za bliskością, za domem, za głosem, który zna nas lepiej, niż my sami.
Ta książka boli. I w tym bólu jest jej największa siła. Bo Miłość w Ejlacie nie obiecuje, że wszystko będzie dobrze. Ona mówi: wszystko było prawdziwe. A to o wiele więcej.
Wydawnictwo: Państwowy Instytut Wydawniczy
