„47” to zapis drogi przez światło i cień. Każdy wiersz jest osobnym krokiem. Liczba, która stała się tytułem tomu, nie jest przypadkowa — jest rytmem, punktem zatrzymania, symbolicznym domknięciem. W tych czterowersowych strofach pobrzmiewa echo dawnych mistrzów — ironia i uważność Szymborskiej, refleksyjna głębia Miłosza, moralna stanowczość Herberta, dramatyczna prostota Różewicza. Ale jednocześnie „47” pozostaje intymnym zapisem osobistej wędrówki autora.
