Lustro, które pamiętało innych ludzi to historia o tym, że niektóre rzeczy nie odchodzą, dopóki nie zostaną opowiedziane, o potrzebie odzyskania siebie przez kontakt z tym, co zostało zapomniane, przemilczane lub wyparte. Nastrojowa proza z pogranicza realizmu i magii, opowieść o pamięci, tożsamości i konieczności zmierzenia się z własnym odbiciem — nie tylko tym w szkle, ale i tym wewnętrznym.
