„Poświst. Folk noir” to książka, która nie tyle się czyta, co przeżywa – jak echo dawnych opowieści zaszeptanych między drzewami, jak oddech mgły unoszącej się nad łąką o świcie. Justyna Hankus stworzyła świat, w którym nie ma wyraźnych granic między jawą a snem, a każda stronica pulsuje napięciem wynikającym z bliskości mroku i mitu.
Autorka sięga po motywy ludowe, lecz nie odtwarza ich wprost – ona je rozszczepia, rozrywa na nowe sensy, nadaje im tonację noir, pełną cieni i półgłosów. W tym świecie nie ma miejsca na prostą baśń, ale jest przestrzeń na prawdę – surową, czasem bolesną, podszytą pamięcią przodków i szeptami, które nie przeminęły. To literatura zakorzeniona w glebie, w ziemi nasiąkniętej deszczem i historiami, które nigdy nie zostały do końca opowiedziane.
Największą siłą tej książki jest jej atmosfera. Hankus potrafi tak prowadzić zdanie, że czytelnik słyszy trzask gałęzi, czuje lepkość mroku, widzi kształty, które mogą być zarówno cieniami, jak i duchami. Proza ta działa jak zaklęcie – powoli, metodycznie, wciąga i nie pozwala odejść. To nie jest opowieść, którą można połknąć w biegu – „Poświst” wymaga zatrzymania, uważności, a czasem także odwagi, by spojrzeć w to, co skrywane.
„Folk noir” w wykonaniu Justyny Hankus jest czymś więcej niż literackim eksperymentem. To przypomnienie, że literatura może być mostem: między przeszłością a teraźniejszością, światłem a cieniem, pamięcią a zapomnieniem. To także książka, która uświadamia, że ciemność bywa nośnikiem prawdy równie istotnym, jak światło.
„Poświst” zostaje w czytelniku długo po zamknięciu ostatniej strony. To lektura, która nie pozwala spać spokojnie, ale równocześnie daje poczucie uczestnictwa w czymś pierwotnym i autentycznym. Justyna Hankus stworzyła dzieło, które wymyka się prostym kategoriom – jest opowieścią, zaklęciem i ostrzeżeniem.
Polecam tę książkę tym, którzy nie boją się wejść w gęsty las – tam, gdzie cisza ma własny głos, a każde drgnienie powietrza może być początkiem nowej, mrocznej legendy.
Wydawnictwo: Powergraph
