Czy są jeszcze słowa, które mogą nas zaskoczyć? Czy można odnaleźć świeżość w wyrazach, które padają z naszych ust od najmłodszych lat? „Słowa pierwsze” to książka nie tyle o języku, ile o jego źródle – o tym momencie, kiedy milczenie ustępuje mowie, a cisza rodzi znaczenie. To nie jest tylko zbiór rozmów. To powrót do początku – intymny, liryczny, zaskakująco głęboki.

Jerzy Bralczyk – profesor języka, który każde słowo waży z gracją alchemika, i Jarosław Mikołajewski – poeta, który potrafi widzieć sens tam, gdzie inni dostrzegają tylko dźwięk. Ich spotkanie w tej książce to nie dialog – to duet. Ich języki, choć inne, nie są równoległe – one się przecinają, oplatają, wzajemnie uwrażliwiają.

To, co uderza w „Słowach pierwszych”, to nie erudycja (choć ta jest tu wszechobecna), lecz czułość. Czułość do mowy, do dziecięcych „mama”, „tata”, do pierwszego „tak” i pierwszego „nie”. Bralczyk z precyzją językowego zegarmistrza odsłania mechanizmy, dzięki którym słowo staje się sensem. Mikołajewski z kolei – jakby rozgarniał liście poezji – pokazuje, co w tych słowach drży, co z nich wyziera: emocje, wspomnienia, tęsknoty.

Czytając, miałem wrażenie, że nie jestem odbiorcą, lecz uczestnikiem – dzieckiem, które znów staje przed zadziwiającym światem mowy. I to właśnie największy dar tej książki – przypomnienie, że każde słowo było kiedyś pierwsze. Że język nie jest narzędziem, lecz drogą. Że warto wracać do początku, by znów mówić lepiej, piękniej, uważniej.

„Słowa pierwsze” nie uczą. One budzą. Wrażliwość. Zachwyt. Pokorę wobec języka.

I za to – z całego serca – dziękuję Panom Profesorom. Dziękuję również sobie, że miałem odwagę przeczytać tę książkę nie tylko oczami, ale i duszą.

Wydawnictwo: Agora dla Dzieci