Wszystko zaczyna się od hałasu. Nie tego ulicznego, nie odgłosu przejeżdżającego tramwaju czy rozmów z telewizora zostawionego w tle. Hałas, o którym pisze Halber, ma strukturę emocji — rozprasza myśli, rozpycha się w duszy, zakłóca rytm oddechu. Nie jest tłem życia, lecz jego niepokojącym jądrem.
Małgorzata Halber w swojej najnowszej książce nie pisze — ona wyciąga struny ze słów, gra na nich niepokojącą melodię istnienia, pełną trzasków, spięć i nagłych, porażających pauz. „Hałas” to proza, która chwyta za gardło nie krzykiem, ale szeptem drżącym od bólu. To opowieść, która nie próbuje udawać, że da się żyć bez ran. Przeciwnie — pokazuje, że właśnie przez nie prześwituje najwięcej światła.
Bohaterowie tej opowieści nie są jedynie postaciami literackimi — są jak echa naszych własnych lęków, przeżyć i prób poukładania świata, który często nie chce się ułożyć. Halber nie ucieka w narracyjne sztuczki, nie zakłada masek. Każde zdanie jest odsłonięciem, jakby pisała tę książkę nie atramentem, lecz własną skórą. Autorka podejmuje temat zdrowia psychicznego i cierpienia z czułością godną poety, ale i precyzją analityka — to rzadkie, bezcenne połączenie.
Szczególnie poruszający jest sposób, w jaki Halber demontuje kulturowe iluzje: o tym, że wszystko można „ogarnąć”, że dobre życie to dobrze wyglądające życie. Zamiast dawać gotowe odpowiedzi, woli zostawiać czytelnika z pytaniami, które niepokoją, ale też oczyszczają. To literatura, która nie daje ulgi, lecz daje prawdę — a ta, jak wiemy, często jest jedynym ratunkiem.
Jako czytelnik i jako człowiek — jestem wdzięczny. Za książkę odważną, ale nie patetyczną. Intymną, lecz nie ekshibicjonistyczną. Za książkę, która nie udaje, że wszystko będzie dobrze, ale pokazuje, że w hałasie da się znaleźć sens, jeśli tylko nie uciekniemy od słuchania.
„Hałas” Małgorzaty Halber nie jest po prostu książką. To doświadczenie. To echo w środku nocy. To krzyk przemieniony w język. A może — w końcu — język przemieniony w ciszę, która zostaje po zamknięciu ostatniej strony. I w tej ciszy — w niej właśnie — dzieje się coś naprawdę ważnego.
Wydawnictwo: Cyranka
