Nieczęsto zdarza się książka, która opowiada o rzeczach tak przyziemnych, a jednocześnie wznosi je do rangi literackiego mitu. „Emigracja” Malcolma XD to opowieść o człowieku wyrwanym z korzeni i rzuconym w wir świata, który go nie rozumie – i którego on sam długo nie pojmuje. A jednak, to nie lament, nie manifest, nie podręcznik przetrwania. […]
Nie każda książka o dorastaniu jest książką o inicjacji. Nie każda opowieść o szkole dotyka istoty nauki. Malcolm XD w „Edukacji” idzie o krok dalej – kreśli portret pokolenia, które nie dostało mapy, a mimo to musiało iść. I śmiesznie, i strasznie. I boleśnie, i ciepło. I jakże prawdziwie. W warstwie zewnętrznej to historia chłopaka
Nie każdy autor potrafi zbudować powieść na ruinach, z których inni uciekają. Malcolm XD w „Pastrami” nie tylko sięga po to, co rozpadłe, ale i znajduje w tym rozpadzie wartość, sens, a nawet coś na kształt duchowej odbudowy. To książka zbudowana z warstw – jak tytułowa kanapka – soczysta, pikantna i zaskakująco melancholijna, mimo pozorów
Czasem książka nie jest opowieścią. Czasem książka jest ciosem w mostek, powietrzem wypompowanym z płuc, zgrzytem żelaza po kościach. Czarne słońce Jakuba Żulczyka nie opowiada historii w sposób, do jakiego przywykliśmy. Ono ją wyrywa z trzewi rzeczywistości, upuszcza na ziemię i zostawia nas, czytelników, samych — nagich, bezbronnych, pozbawionych złudzeń. Ta książka nie chce się
Gdy zamknąłem ostatnią stronę Stramera, nie usłyszałem ciszy. Usłyszałem szept przeszłości. Długo we mnie brzmiał. Nie był to jednak szept sentymentalny ani nostalgiczny. To był głos pamięci — uporczywej, niewygodnej, pięknej w swojej zwyczajności, jak codzienność, którą próbuje się zamknąć w zdaniu, a która zawsze ucieka między przecinkami. Mikołaj Łoziński pisze nie tak, jak się dzisiaj
Na obrzeżach literatury współczesnej, gdzie granica między realnym a symbolicznym coraz częściej się zaciera, „Dziczek” Jakuba Zająca pojawia się niczym dziki kiełek w pęknięciu betonu – nieproszony, ale potrzebny. To nie jest książka, która stara się być gładka czy wygodna. Wręcz przeciwnie – drapie, uwiera, rośnie w sercu i nie pozwala się wyplenić. Od pierwszych
Są książki, które przemijają niczym letni deszcz – ledwo dotkną, już znikają. Są też takie, które dojrzewają w człowieku jak owoce na południowym słońcu – powoli, z niepokojem, ale też z obietnicą. „Pistacja” Mateusza Wieczorka należy do tej drugiej kategorii – to proza, która nie rzuca się w oczy, ale zostaje w sercu. Jak zapach
„Pokora” Szczepana Twardocha to powieść, która nie szuka zgody – ani z czytelnikiem, ani z historią, ani nawet z samą sobą. To książka pełna buntu, niepokoju i ścierających się tożsamości, a jej bohater – Alois Pokora – staje się nie tyle przewodnikiem po burzliwym początku XX wieku, ile lustrem pękającym pod ciężarem epoki. Twardoch nie
Złodziejka matek – Magdalena Genow „Złodziejka matek” to powieść, która nie krzyczy, a szeptem rozdziera duszę. Wystarczy jeden rozdział, by zrozumieć, że Magdalena Genow stworzyła dzieło niepokojące, intymne i na wskroś ludzkie – takie, które oddycha wraz z czytelnikiem, a może nawet zamiast niego, gdy ten przestaje nadążać za ciężarem emocji. Genow porusza temat macierzyństwa