W literackim pejzażu, gdzie często słowa gubią się w hałasie przewidywalnych historii, Miłość w Ejlacie Kariny Obary rozkwita niczym samotny kwiat na pustyni — piękny, niepokojący, pachnący prawdą. To nie jest romans. To nie jest podręcznik zakochania. To medytacja nad tym, czym jest miłość, gdy zdejmuje się z niej wszystkie maski — kulturowe, społeczne, rodzinne, […]

W literaturze współczesnej coraz rzadziej odnajduję głos, który odważa się przemawiać w sposób tak nieoczywisty, a zarazem tak intymnie niepokojący, jak czyni to Marcin Grzelak w swojej książce „Martwe Mleko”. To nie jest powieść do szybkiego przeczytania i odłożenia na półkę. To prozatorski ferment, który pracuje w czytelniku długo po zamknięciu ostatniej strony – cicho,

Dorota Kotas w „Cukrach” nie tyle pisze książkę, co tka zmysłowy gobelin — utkany z codzienności, samotności, dziwności i słodko-gorzkiej czułości wobec świata, który nie chce być prosty ani logiczny. To proza, która nie podporządkowuje się rygorowi fabuły ani psychologii postaci, lecz podąża za rozproszonym światłem refleksji i za uchem, które słyszy język nie tam,

Wchodząc w świat „Haltu”, nie przekracza się progu zwyczajnej opowieści – przekracza się granicę bólu, który nie krzyczy, lecz szeptem rozsadza klatkę piersiową. Jakub Zając, w sposób niemal chirurgiczny, ale bez chłodu skalpela, rozcina powłokę codziennych iluzji i odkrywa pod nią to, co najbardziej ludzkie: upadek, wstyd, wahanie, pragnienie ocalenia.  To książka, która nie błaga

Są książki, które otwierają się jak okno — wpuszczając światło do ciemnego pokoju. Ale są też takie, które niczym lustro ustawione naprzeciwko duszy, pokazują nie tylko to, co widzialne, ale przede wszystkim to, co długo było niewidzialne. „Anna i Pan B.” Jakuba Zająca należy do obu kategorii naraz. To debiut zaskakująco dojrzały, książka, która nie

Nieczęsto zdarza się książka, która opowiada o rzeczach tak przyziemnych, a jednocześnie wznosi je do rangi literackiego mitu. „Emigracja” Malcolma XD to opowieść o człowieku wyrwanym z korzeni i rzuconym w wir świata, który go nie rozumie – i którego on sam długo nie pojmuje. A jednak, to nie lament, nie manifest, nie podręcznik przetrwania.

Nie każda książka o dorastaniu jest książką o inicjacji. Nie każda opowieść o szkole dotyka istoty nauki. Malcolm XD w „Edukacji” idzie o krok dalej – kreśli portret pokolenia, które nie dostało mapy, a mimo to musiało iść. I śmiesznie, i strasznie. I boleśnie, i ciepło. I jakże prawdziwie.  W warstwie zewnętrznej to historia chłopaka

Nie każdy autor potrafi zbudować powieść na ruinach, z których inni uciekają. Malcolm XD w „Pastrami” nie tylko sięga po to, co rozpadłe, ale i znajduje w tym rozpadzie wartość, sens, a nawet coś na kształt duchowej odbudowy. To książka zbudowana z warstw – jak tytułowa kanapka – soczysta, pikantna i zaskakująco melancholijna, mimo pozorów

Czasem książka nie jest opowieścią. Czasem książka jest ciosem w mostek, powietrzem wypompowanym z płuc, zgrzytem żelaza po kościach. Czarne słońce Jakuba Żulczyka nie opowiada historii w sposób, do jakiego przywykliśmy. Ono ją wyrywa z trzewi rzeczywistości, upuszcza na ziemię i zostawia nas, czytelników, samych — nagich, bezbronnych, pozbawionych złudzeń. Ta książka nie chce się

Gdy zamknąłem ostatnią stronę Stramera, nie usłyszałem ciszy. Usłyszałem szept przeszłości. Długo we mnie brzmiał. Nie był to jednak szept sentymentalny ani nostalgiczny. To był głos pamięci — uporczywej, niewygodnej, pięknej w swojej zwyczajności, jak codzienność, którą próbuje się zamknąć w zdaniu, a która zawsze ucieka między przecinkami. Mikołaj Łoziński pisze nie tak, jak się dzisiaj