Są książki, które się czyta — i są książki, które się słucha, choć zapisane są słowami. Mała empiria Katarzyny Sobczuk należy do tej drugiej kategorii. To tom, który nie krzyczy, nie przeciąga uwagi, nie kokietuje intelektualnie. Zamiast tego — szepcze. I ten szept bywa bardziej przenikliwy niż niejeden krzyk. Tytułowy oksymoron — „mała empiria” — […]
Są książki, które nie wchodzą w nas z impetem, nie uderzają jak piorun, lecz raczej wsuwają się do naszej codzienności jak ciepły koc w chłodny wieczór – niepozornie, lecz z mocą, która zostaje na długo. „Wujańcio” Magdaleny Wawrykiewicz to właśnie taka książka. Niezwykła w swej prostocie, zaskakująco głęboka w tym, co niedopowiedziane. Wujańcio nie jest
Są książki, które czyta się oczami. Są takie, które czyta się sercem. „Niezniszczalny” należy do tej drugiej kategorii – jest jak lustro, w którym przegląda się każdy, kto choć raz poczuł, że życie postawiło przed nim mur nie do przejścia. Rozmowa Anny Matusiak-Rześniowieckiej z Łukaszem Krasoniem to nie tylko zapis dialogu, ale przestrzeń, w której padają
Są książki, które otwierają przed nami światy nieznane. Są też takie, które — zamiast ucieczki — oferują powrót. Nie w sensie geograficznym czy nawet czysto emocjonalnym, ale głębiej: ku sobie samemu, do punktu, z którego rozchodzą się wszystkie późniejsze ścieżki. „Wszystko będzie dobrze” Agaty Szymańskiej to właśnie taka książka — dyskretna podróż ku źródłom wewnętrznej
Niektóre książki nie opowiadają historii — one nią są. Nie prowadzą nas przez fabułę, lecz przez stan skupienia, przez chwilę, która staje się egzystencjalnym szeptem. Taka właśnie jest Godzina wieloryba Radki Franczak — powieść-niepowieść, fragment pamięci utkany z tego, co przemilczane. Jej bohaterowie milczą, ale to milczenie rozsadza strony. Ich ciała mówią więcej niż słowa,
Są książki, które się czyta. Są też takie, które się czuje – pod skórą, między łopatkami, w najgłębszych warstwach własnego, nie zawsze nazwanego, doświadczenia. Magdalena Lilla w „Przecież zaraz wrócę” nie pisze po prostu historii – ona wplata nić istnienia w sieć czułości i pamięci, z których utkany jest nasz ludzki los. To proza subtelna, ale
W ciemnych korytarzach ludzkiej psychiki czai się coś więcej niż zło — czai się „Zwierz”. Piotr Kościelny, jak chirurg bez znieczulenia, rozcina powłoki naszej cywilizowanej codzienności, odsłaniając to, co pierwotne, dzikie, czasem nieludzkie. W swojej powieści nie tylko prowadzi czytelnika przez fabularny thriller, lecz raczej przez wiwisekcję ludzkiego wnętrza — przepełnionego lękiem, żądzą i odwiecznym
W literaturze, rzadko kiedy spotykamy się z miastem, które nie tylko jest tłem, ale też milczącym sumieniem opowieści — niby martwe, a jednak pulsujące podskórnym rytmem ludzkich win, złudzeń i przemilczeń. Takie właśnie jest „Niewinne Miasto” Czesława Markiewicza — książka, która nie tyle opowiada historię, co ją sączy, jak deszczowe światło przez zabrudzone okna kamienic
Są książki, które czyta się, by dowiedzieć się czegoś więcej o świecie. Inne — by spotkać się z własnym milczeniem. „Prowincje mojego imperium. Zaimki świata” Czesława Markiewicza to książka rzadkiego rodzaju: nie tyle mówi, co rezonuje. To nie tom zapisany słowami, ale intymny sejsmograf myśli, który rejestruje drżenia istnienia — jego subtelne zaimki, jego prowincjonalne
Współczesna polska poezja, zwłaszcza ta głęboko zanurzona w ontologicznym milczeniu, rzadko oferuje czytelnikowi przeżycie równie subtelne, a zarazem intensywne jak Tropy Czesława Markiewicza. To tom, który nie potrzebuje rozgłosu – wystarczy jeden uważny czytelnik, by jego wersy zapuściły korzenie w czasie i pamięci. I oto jestem, jednym z tych czytelników, którzy po lekturze Tropów nie